zaterdag 3 november 2018

Wegerer Scholz 9 Boza Gora

Kwieciszowice z droga do Boża Gora

Nagle leśniczy podszedł i powiedział, że hrabia miał wypadek podczas polowania. Złamał nogę i leżał bezradnie w lesie. On i jego pomocnik nie mogli go odwieźć sama. Szybko wżęli koń i woź, a wszyscy imprezowicze, najpierw  muzyką, ruszyli do leśniczówka na górze, a stamtąd do lasu, gdzie leżał ranny hrabia. Beczka z piwem została załadowana na woz, aby ludzie nie odczuwali pragnienia. W ten sposób pan hrabia otrzymał po przyjeździe dużą szklanka chłodnego piwa, które natychmiast nazwał najlepszym piwem w swoim życiu, bo radość całego marszu wyrwała go z depresji.

Jörg Hans Ulrich nauczył się kiedyś czegoś na temat leczenia ran w Mirsku u ówczesnego aptekarza Tobiasza Sommera i opatrywał złamaną kość hrabiego lnianymi paskami, którą robił z prześcieradła leśnego. Chociaż hrabia czasami miał bardzo dużo bólu, poprosił o piwo, aby złagodzić ból, powiedział on.

Wspiąłem się na" Śnieżka "co najmniej dwadzieścia razy, w lecie i zimą, ze wszystkich stron. Raz nawet transportowałem belki z innymi mężczyznami na górze, aby zbudować kaplicę Wawrzyńca na najwyższym szczycie mojego obszaru. I nic się nie stało. Ale tu, na łagodnych wzgórzach, muszę złamać nogę! "Hrabia narzekał.



Plots kwam de boswachter aangelopen en vertelde, dat de graaf tijdens de jacht een ongeluk had gehad. Hij had zijn been gebroken en lag hulpeloos in het bos. Hij en zijn helper konden hem alleen niet wegbrengen. Men spande snel een wagen in, en alle feestgangers, met de muziek voorop ging op weg naar de boswachterij op de berg en van daaruit het bos in, waar de gewonde graaf lag. Een vaatje bier was mee op de wagen geladen, zodat men onderweg geen dorst zou krijgen. Zo werd de heer graaf bij de aankomst een grote beker koel bier aangeboden, wat hij direct het beste bier van zijn leven noemde, want de vrolijkheid van de hele mars had hem uit zijn neerslachtigheid getrokken.

Jörg Hans Ulrich had in Friedeberg bij de toentertijd al heel oude apotheker Tobias Sommer iets over wondbehandeling geleerd en verbond het gebroken been van de graaf met linnen stroken, die hij uit een beddenlaken van de boswachterij maakte. De graaf vertrok weliswaar soms het gezicht van de pijn, maar vroeg wel nog om een bier, om de pijn te verzachten, zei hij.

Ik heb minstens twintig keer de ‘Schneekoppe’ beklommen, bij zomer- en winterweer, van alle kanten. Een keer heb ik zelfs met andere mannen balken de berg op getransporteerd voor de bouw van de Laurentiuskapel op de hoogste top van mijn gebied. En er is niks gebeurd. Maar hier in de zachtere heuvels moet ik mijn been breken!’ klaagde de graaf.
Een reactie posten