zaterdag 29 december 2018

Wegerer Scholz 17

bydla chata

W następnym roku, to był rok 1700, musiała rozpoczęcie budowę domów. Jörg Hans Ulrich od dawna myślał o sprawiedliwej rozdanie placów budowy. W końcu Hedewig dawała mu propozycję, aby pozostawić ją przypadek. Wszystkie rodziny przybyły do ​​karczma w Kwieciszowice. Najpierw omówiono było o szereg ogólnych pytań. Potem Jörg Hans Ulrich wziął wiadro z piasku, w którym znajdowało się dwanaście patyków o różnej długości, ale tak, że nie mogli zobaczyć, jak długo są. Następnie, dziecku z każdej rodziny wolno było iść do wiadra i wyjąć patyk. Dzieci stały obok siebie z patykiem. Najdłuższy patyk był dla pierwszym placu budowy w pobliżu leśnictwa i najmniejszego kija do ostatniej budowy, tuż przed zejściem z doliny do Antoniów. W końcu dzieci stanęły obok siebie w sala, tak jak później domy stanęły obok siebie. Dzieci były dumne, że spełniły tak ważną misję dla swojej rodziny, a rodzice powitali nowych przypadkowych sąsiadów. W ten sposob to delikatne pytanie zostało rozwiązane, zabawnemu i na zadowoleniu wszystkich.

Po wybudowaniu fundamentu i parteru domów, drewno zostało dostarczone d
la pruski murów z Kwieciszowic. Wzięli kilku stolarzy z okolicznych wiosek. W ten sposób mogło powstać w tym samym czasie sześć domów. W tym samym lato obchodzono dwunastokrotną impreza wiecha, a jesienią wszystkie domy były gotowe. Rodziny ledwo przeniosły się do nowych domów, gdy wczesna zima spadła z nadmiernym śniegiem. To prawda, że ​​nowi mieszkańcy zauważyli, że żyli znacznie mniej chronieni na szczycie góry, ale wszyscy byli zadowoleni. Zostalo tylko sadzić drzewa jako schronienie przed wiatrem wokół domów.


In het jaar daarop, het was het jaar 1700, zou met de bouw van de huizen begonnen moeten worden. Over de eerlijke verdeling van de bouwplaatsen had Jörg Hans Ulrich al lang nagedacht. Tenslotte deed Hedewig hem een voorstel, om het aan het toeval over te laten. Alle families waren hiervoor naar de dorpsherberg gekomen. Allereerst had men een reeks algemene vragen besproken. Daarna haalde Jörg Hans Ulrich een emmer met zand, waarin twaalf stokjes van verschillende lengte stonden, maar zo dat men niet kon zien hoe lang ze waren. Vervolgens mocht een kind van elk van de families naar de emmer lopen en er een stokje uithalen. De kinderen gingen met hun stokje langs elkaar staan. Het langste stokje was voor de eerste bouwplaats in de buurt van de boswachterij en het kleinste stokje voor de laatste bouw, net voordat je bergafwaarts het dal naar Antoniwald inging. Tenslotte stonden de kinderen langs elkaar in de zaal, zoals later de woonhuizen naast elkaar zouden staan. De kinderen waren trots, om zo’n belangrijke opdracht voor hun familie vervuld te hebben, en de ouders begroetten hun nieuwe toevalsburen. Zo was deze gevoelige vraag, op een grappige en ten ieders tevredenheid opgelost.

Nadat vervolgens het fundament en de begane grond van de huizen opgemetseld was, werd het hout voor het verdere vakwerkbouw vanuit Blumendorf aangevoerd. Men had uit de buurtdorpen meerdere timmerlieden gehaald. Zo konden uiteindelijk zes huizen tegelijk opgericht worden. In dezelfde zomer werd een twaalfvoudig richtfeest gevierd en in de herfst waren alle klaar. De families waren nauwelijks in hun nieuwe huizen getrokken, toen er een vroege winter inviel met buitensporig veel sneeuw. Weliswaar merkten de nieuwe bewoners nu, dat ze boven op de berg veel minder beschermd woonden, maar toch was iedereen tevreden. Men moest alleen nog bomen als beschutting tegen de wind om de huizen planten.


zaterdag 22 december 2018

Weberer Scholz 16

Szkolka na Antoniow

Po powrocie do Blumendorf w karczma odbył się wielki bankiet z tańcem. Tam gdzie dwa tygodnie temu panna młoda i pan młody dali sobie nawzajem pierwszy pocałunek. Potem wszystko poszło bardzo szybko. Pierwsze dziecko, dziewczyna imieniem Magdalena, moja matka, urodziła się osiem miesięcy później. Ona była bardzo eleganckie, ale silne i zdrowe dziecko. Hedwig była w stanie dobrze odżywiać jej.

W zimą wszystkich mężczyźni wioski byli zajęci w lesie i mieli tam posiekali drewno konstrukcyjne. Pnie natychmiast ze sań, przewieziono na dole do Kwieciszowice i przechowywano na pastwisku wzdłuż młyna desek, aby mogły robić z tego belki w następnym lecie. Jörg Hans Ulrich pracował od wczesnego rana do późnego wieczora, ponieważ różne czynności wielu mężczyzn musiały być dobrze skoordynowane. Jego zawsze wesoła zachęta sprawiła, że ​​wszyscy byli szczęśliwi, i tak właśnie poszło dobrze.

Na wiosną korzenie drzew zostały wykarczowane, a gleba na placach budowy wyrównana. Jörg Hans Ulrich nie zawsze musiał być obecny i mógł zostać czasami dzień w domu. Cieszył się, że kobieta, którą tak kochał, dbała o swoją córkę. W szczególności, kiedy dawała jej pierś, cały czas o patrzył na to szczęśliwego.

Podczas gdy drewno konstrukcyjne wciąż było suszone w Kwieciszowice, pierwsze studnie zostały wykonane na górze, a kamienie na fundamenty zostały zerwane i przewiezione na place budowy. Tymczasem leśniczy już przyzwyczaił na z tym związany z tym hałas i uciążliwość, a także, że dzikich zwierząt  wycofała się daleko w las. Miał nadzieję, że wkrótce znów będzie trochę ciszej. Hedwig często odwiedzała swojego ojca i Jörga Hansa Ulricha na placu budowy. Ponadto niosła małe niemowlę w chustce na piersi. Jörg Hans Ulrich, jej mąż był kilka lat starszy od jej ojca. Zawsze uważała, że ​​zabawne jest traktowanie mężczyzn odpowiednio. Przykazała mężowi, który był jej równy, w odniesieniu do kilku rzeczy, młodszego ojca, z drugiej strony pozostała uległa, a ona, w dziecinnym tonie mówiła do niego, "Tak, tato". Wszyscy zgadzali się z tym i byli szczęśliwi i zadowoleni.




Weer terug in Blumendorf, was er in de dorpsherberg een groot feestmaal met dans. Daar waar pas twee weken geleden het bruidspaar elkaar de eerste kus gaf. Vervolgens ging alles heel snel. Het eerste kind. een meisje met de naam Magdalena, mijn moeder, werd al acht maanden later geboren. Het was een heel sierlijk, maar robuust en gezond kind. Hedewig kon het goed voeden.

In de winter waren alle mannen uit het dorp in het bos bezig geweest, en hadden daar bouwhout gehakt. De stammen waren meteen met sledes naar beneden, naar Blumendorf gebracht en opgeslagen in de wei langs de plankenmolen, zodat men er in de daaropvolgende zomer balken van kon zagen. Jörg Hans Ulrich was er van ’s morgens vroeg tot ’s avonds mee bezig, omdat de verschillende werkzaamheden van de vele mannen goed op elkaar afgestemd moesten worden. Zijn altijd vrolijke aanmoedigingen deden iedereen plezier, en zo schoot het werk goed op.

In het voorjaar werden de boomwortels gerooid en de grond voor de bouwplaatsen geëgaliseerd. Jörg Hans Ulrich hoefde daarbij niet altijd bij aanwezig te zijn, en kon zo nu en dan een dag thuis blijven. Hij genoot er van, om toe te kijken, hoe de door hem zo geliefde vrouw hun dochtertje verzorgde. In het bijzonder, als ze haar de borst gaf, keek hij de hele tijd gelukkig toe.

Terwijl het bouwhout in Blumendorf nog droogde, werden op de berg de eerste putten gemaakt en de stenen voor de fundamenten gebroken en naar de bouwplaatsen gereden. De boswachter had zich intussen al aan het daarmee samenhangende lawaai en overlast gewend, ook daaraan, dat het wild zich ver in het bos had terug getrokken. Hij hoopte dat het snel weer wat rustiger zou worden. Hedewig kwam vaak haar vader en Jörg Hans Ulrich op de bouwplaats bezoeken. Daarbij droeg ze de kleine zuigeling in een doek voor haar borst. Jörg Hans Ulrich, haar man was enkele jaren ouder als haar vader. Ze vond het altijd heel grappig, de mannen dienovereenkomstig te behandelen. Ze commandeerde haar man, die gelijkwaardig was aan haar, betreffende enkele dingen, haar jongere vader daarentegen bleef ze onderdanig en zij op kinderlijke toon ‘Ja papa’. Iedereen vond het goed zo en was gelukkig en tevreden.

zaterdag 15 december 2018

Wegerer Scholz 15

Znalezione obrazy dla zapytania kirche gebhardsdorf
Kościół Gielbutow


Jörg Hans Ulrich uwielbiał młodego Hedwiga i odwiedził jej rodziców tego samego dnia, aby rozmawiać o wszystko inne spraw. Gdy data ślubu w wiosce stała się znana, ludzie wszędzie byli szczęśliwi, że Jörg Hans Ulrich przezwyciężył obawy o swoje bolesne pierwsze małżeństwo. Stwierdzono również, że bardzo ukochana Hedwig, ze względu na jej zaraźliwą radość, była dla niego perfekcyjny kobietą, mimo że różnica wieku była dość duża.

Ślub odbył się dwa tygodnie później w niedzielę. To był piękny ciepły letni dzień. Wszyscy musieli wstać wcześnie, ponieważ chcieli być w Giebułtów o dziewiątej. Jörg Hans Ulrich miał dwa wozy ozdobione z łodygi brzozową. Starsze kobiety i dzieci mogłyby na tym siedzieć, gdyby ich droga stała się zbyt ciężka. W Proszowa i Rębiszów dołączyło się kilka przyjaznych rodzin, i tak robiła się długą radosną pochód, która raz śpiewający i rozmawiający spacerował przez Mirsk.

Weszli do kościoła w Giebułtów a pastor natychmiast rozpoczął ceremonię zaślubin. Jörg Hans Ulrich był dobrze znany w Mirsk i jego okolicach od czasu jego niezwykłej życzą razem z pastorem Olitoriuszem, chociaż było to już dziesięć lat temu. Pastor dlatego nie miał więc problemu z utrzymaniem wesołej kazanie weselnej, która podobała się wszystkim, a zwłaszcza Hedwigowa, który zawsze lubiła żarty. Często ściskała entuzjastycznie dłoń Jörga, a czasem głośno się śmiała. Przybyło też wiele dzieci, które wkrótce zaczęły głośno radować się w kościele, ponieważ echo ścian odbiło się. W ten sposób stawał się coraz głośniejszy iw końcu pastor, musiał jego kazanie nieco skrócić, aby mógł być wysłuchany do końca
.
Po powrocie do Kwieciszowice w wiejskim karczma odbył się wielki bankiet z tańcem. Tam gdzie dwa tygodnie temu panna młoda i pan młody dali sobie nawzajem pierwszy pocałunek. Potem wszystko poszło bardzo szybko. Pierwsze dziecko, dziewczyna z imieniem Magdalena, moja matka, urodziła się osiem miesięcy później. To było bardzo eleganckie, ale silne i zdrowe dziecko. Hedwig była w stanie dobrze odżywiać jej.




Jörg Hans Ulrich was helemaal weg van de jonge Hedewig en bezocht dezelfde dag nog haar ouders, om al het verdere te bespreken. Toen de trouwdatum in het dorp bekend werd, was men overal blij, dat Jörg Hans Ulrich de zorgen over zijn pijnlijke eerste huwelijk overwonnen had. Ook vond men, dat de vanwege haar aanstekelijke vrolijkheid zeer geliefde Hedewig precies de juiste vrouw voor hem was, ondanks dat het leeftijdsverschil behoorlijk groot was.

Het huwelijk vond twee weken later op een zondag plaats. Het was een heerlijke warme zomerdag. Iedereen had vroeg op moeten staan, omdat men al om negen uur in Gebhardsdorf wilde zijn. Jörg Hans Ulrich had twee wagens met berkengroen laten versieren. Hierop konden de oude vrouwen en kinderen plaats nemen, als hun de weg te zwaar werd. In Kunzendorf en Rabishau sloten zich nog enkele bevriende families aan, en werd het een lange vrolijke stoet, die dan al zingend en pratend door Friedeberg trok.

Men trok in Gebhardsdorf de kerk binnen, en de pastor begon ook meteen met de huwelijksvoltrekking. Jörg Hans Ulrich was in Friedeberg en omgeving nog uit de tijd van zijn merkwaardige samenwonen bij pastoor Olitorius goed bekend, hoewel dit al tien jaar geleden was. De pastoor had daarom geen problemen om een behoorlijk vrolijke trouwpreek te houden, die iedereen, en speciaal de altijd voor grapjes inzijnde Hedewig, bijzonder goed beviel. Ze kneep vaak enthousiast in Jörgs hand en lachte soms hardop. Er waren ook veel kinderen meegekomen, die al snel begonnen te juichen in de kerk, omdat de echo van de wanden terugkaatste. Zo werd het steeds luidruchtiger, en tenslotte moest de pastor, zijn preek iets inkorten, zodat hij tot het einde kon worden gehoord.

Weer terug in Blumendorf, was er in de dorpsherberg een groot feestmaal met dans. Daar waar pas twee weken geleden het bruidspaar elkaar de eerste kus gaf. Vervolgens ging alles heel snel. Het eerste kind. een meisje met de naam Magdalena, mijn moeder, werd al acht maanden later geboren. Het was een heel sierlijk, maar robuust en gezond kind. Hedewig kon het goed voeden.

zaterdag 8 december 2018

Wegerer Scholz 14



Kiedy następnego dnia Jörg Hans Ulrich siedział w swoim pokoju, aby napisać dla hrabiego listę rodzin, które miały prowadzić się do nowej osady, zapukano było do drzwi. On wstał i chciał coś powiedzieć, ale drzwi już otworzył, a Hedwig stanęła przed nim. Oboje patrzyli na siebie przez chwilę, nie mówiąc ani słowa. Potem Hedwig powoli podeszła do zdezorientowanego Jorg, zarzuciła mu ręce na szyję i powiedziała: "Bardzo cię kocham i chcę się z tobą ożenić".Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, pocałowała go jeszcze raz bardzo długo. Potem wypuściła usta z jego ust i patrzyła na niego cicho i wyczekująco.
Jörg poczuł, ciału ciepło dziewczynie, która przytuliła się do niego, dawała mu wspaniałe uczucie spokoju, a jednocześnie dała uczucie ekscytujący który długo nie czuł.
Przyciągnął do siebie Hedwig. Przed chwile miał głowę pełną myśli o domach nowego osiedla, który teraz mieszali się w burzliwy sposób. Uświadomił sobie, że dzięki nowej osadzie nie tylko pomoże do niego powierzane mieszkańców wiosce, ale także rodzinie kobiety, którą kochał. Przycisnął Hedwig jeszcze bliżej, pocałował ją, na co ona odpowiedziała gwałtownie, ponieważ czuła w tym najpiękniejsza "Tak, ja też", czego ona pragnęła.


Jörg Hans Ulrich nieco miał zawroty głowa i usiadł na krześle przy biurku, i ciągał Hedwig na łono. Było oczywiste dla obydwoje, że po tych kilku minutach chcieli się ciągle czuć fizycznie.

"Co będą powiedzieć twój ojciec i twoja matka?" Zapytał ją. "Zapytałem ich obu już wczoraj wieczorem, to była najlepsza okazja. Znają mnie tak dobrze, że wiedzą, że często decyduję się bardzo szybko, tak jak wczoraj, a potem pozostaję z ta decyzja. Nie mogłem spać tej nocy, gdybym nie zapytał bezpośrednio moich rodziców i nie uzyskał ich zgody."

"A czy dobrze spałeś wtedy, Hedwig?' " Bardzo dobrze, jak nigdy przedtem w moim życiu. Śniłem o tobie, obudziłem się, myślałem o tobie, znowu zasnąłem i znowu śniłem o tobie. Nie wątpiłem przez chwilę, że powiesz "tak". Nie sądzę, żeby ktokolwiek w wiosce był zdumiony, jeśli go usłyszą, po tym, jak wszyscy wzięli udział, jak szczęście tańczyliśmy ze sobą wczoraj.' 





Toen Jörg Hans Ulrich de volgende dag in zijn kamer zat, om voor de graaf de lijst van de families op te schrijven, die naar de nieuwe nederzetting zouden trekken, werd er aan de deur geklopt. Hij stond op en wilde net iets roepen, maar de deur werd al geopend, en Hedewig stond voor hem. Ze keken elkaar beide een tijdje aan, zonder een woord te zeggen. Vervolgens liep Hedewig langzaam op de verwarde Jörg toe, slingerde haar armen om zijn hals en zei: ‘Ik hou heel veel van je en wil met je trouwen.’

Alvorens hij iets kon zeggen, gaf ze hem weer een lange kus. Dan maakte ze haar lippen los van de zijne, en keek hem rustig en verwachtingsvol aan. Jörg voelde, hoe hem de lichaamswarmte van het tegen zich aan gevleide meisje een wondermooi gevoel van rust gaf, en hem tegelijkertijd een al lang niet meer gekend gevoel van opwinding bereikte. Hij trok Hedewig dicht tegen zich aan. Zojuist was zijn hoofd nog vol met gedachten over de huizen van de nieuwe nederzetting, en die werden nu stormachtig door elkaar gegooid. Het werd hem bewust, dat hij met de nieuwe nederzetting niet alleen de hem toevertrouwde dorpsbewoners helpen zou, maar ook de familie van een door hem geliefde vrouw. Hij drukte Hedewig nog dichter tegen zich aan, gaf haar een kus, die ze heftig beantwoordde, omdat ze daarin het mooiste ‘Ja, ik ook,’ voelde, dat ze zich gewenst had.

Jörg Hans Ulrich werd ietwat duizelig, en ging weer op zijn stoel bij de schrijftafel zitten en trok Hedewig op zijn schoot. Het was voor beide, na deze paar minuten al vanzelfsprekend, dat ze elkaar steeds lichamelijk wilden voelen.
Wat zullen je vader en je moeder daarvan zeggen?’ vroeg hij haar. ‘Ik heb hen beide gisterenavond al gevraagd, dat was de beste gelegenheid. Ze kennen me zo goed, dat ze weten, dat ik vaak, net als gisteren ook, op mijn gevoel zeer snel beslis, en dan daar ook bij blijf. Ik had die nacht niet kunnen slapen, als ik het mijn ouders niet direct gevraagd en hun toestemming gekregen had.’
En heb je toen goed geslapen, Hedewig?’ ‘Heel goed, als nog nooit tevoren in mijn leven. Ik heb over jou gedroomd, ben wakker geworden, heb aan jou gedacht, ben weer ingeslapen en heb weer over jou gedroomd. Ik heb er geen moment aan getwijfeld, dat je ja zou zeggen. Ik denk dat het niemand in het dorp verwonderd, als ze het horen, nadat iedereen heeft meebeleefd, hoe gelukkig we gisteren met elkaar gedanst hebben.’


zaterdag 1 december 2018

Wegerer Scholz 13

Karczma w Kwieciszowice latach 30

Następnego dnia Jörg Hans Ulrich zebrał w karczma wszystkie rodziny, które mieli prawo do przeprowadzki do nowej wioski, i wyjaśnił im plan hrabiego i własną interpretacja jego egzekucji. Nikt w wiosce nigdy wcześniej nie słyszał ani jednego słowa tego planu i dlatego była to wielka, szczęśliwa niespodzianka. Przyszłe prace zostały natychmiast entuzjastycznie omówione przez najbardziej danych mężczyzn, tak jakby już budowali domy. Dzieci zrozumiały również, że wydarzyło się coś wyjątkowego. Jedna dziewczyna, miała na imię Hedewig, a była wnuczka kołodziej  w Kwieciszowice, nagle poszła do Jörga Hansa Ulricha  który stal pośrodku pokoju. On złapał ich w swoich ramionach, podniósł jej i i ona pocałowała go wesoły i długo w usta. Jörg Hans Ulrich był z początku kompletnie pogmatwany. W końcu on miał ponad pięćdziesiąt lat i nie spodziewał się takiej wybuchu miłości młodej dziewczyny w wieku około 17 lat. Jednak nie puściła jej natychmiast, ale szczęśliwie tańczył parę rundki z nią w ramionach. Inni widzieli to jako wezwanie do tańca, na spotkanie który początkowo wydawał się kończyć bez muzyki. Ale potem niektórzy zaczęli śpiewać i wreszcie wszyscy śpiewali i tańczyli razem.  tak pierwsze ogłoszenie planu budowy nowej osady w Kwieciszowice było również pierwszą szczęśliwą imprezą tej nowej społeczności.


De volgende dag verzamelde Jörg Hans Ulrich in de herberg alle families die voor een verhuizing naar het nieuwe dorp in aanmerking kwamen, en legde hun het plan van de graaf en zijn eigen voorstelling van de uitvoering hiervan uit. Niemand in het dorp had tevoren ook maar een enkel woordje gehoord, en daardoor was het een grote, blije verrassing. Het toekomstige werk werd door de meest betroffen mannen al meteen geestdriftig besproken, alsof ze al bezig waren de huizen te bouwen. Ook de kinderen begrepen dat hier iets bijzonders had plaats gevonden. Een meisje, ze heette Hedewig en was het kleinkind van de wagenmaker in Blumendorf, liep plotseling op de midden in de zaal staande Jörg Hans Ulrich toe. Hij ving ze in zijn armen op, en tilde ze op, en zei gaf hem een lange vrolijke kus op de mond. Jörg Hans Ulrich was eerst helemaal verward. Hij was tenslotte al meer als vijftig jaar oud en had een zulke liefdesuitbarsting van een jong meisje van ongeveer 17 jaar niet verwacht. Hij liet ze echter niet meteen los, maar draaide met haar in de armen vrolijk een paar rondjes. Dat zagen de anderen als een oproep om te dansen, die eerst zonder muziek scheen te eindigen. Maar dan begonnen sommigen te zingen en tenslotte zong en danste iedereen mee. Zo werd uit de eerste aankondiging van het plan om een nieuwe nederzetting in Blumendorf te bouwen ook al het eerste vrolijke feest van deze nieuwe gemeenschap.


zaterdag 24 november 2018

Wegerer Scholz 12 Kwieciszowice

leśnice na Boża Gora latach 30


Dziadek prosił zarządca państwo o plan leśniczówka i jego otoczenie przez kierownika i sporządził, tak dokładnie jak to możliwe, kopię, na której chciał rysować lokalizację nowych domów. Następnego dnia był już w drodze. Koło leśniczówka spotkał leśniczego i opowiedział o planie hrabiego, aby założyć tam wioskę. Najpierw założył ręce na głowę i bał się jego spokój. Jörg Hans Ulrich uspokoił go jednak natychmiast i przedstawił wiele korzyści, jakie później mógł uzyskał z pobliskich domów. Wkrótce leśniczy również uważał, że to dobra decyzja, poprosił tylko, aby pierwszy dom został zbudowany o dystans 200 metrów z leśniczówka.

Jörg Hans Ulrich odsunął się więc od ściany domu o 200 metrów i wbił w ziemię grubą patyk. Stamtąd szedł pod kątem prostym na odległość 400 metrów, ponieważ tak długa miałby być to długość późniejsze ulica. Tam znowu wbił w ziemię kolejną patyk. Ta linia była prawie dokładnie na całej długości górskiego szczytu i była prawie równowaga. Dziadek był z tego bardzo zadowolony i rysował ten plan na mapie. Wielkie drzewa z lesie jeszcze stały koło niego, ale mógł sobie wyobrazić, jak to będzie wyglądać, kiedy las zostanie wycięty i zamieniony w drewno budowlane. Krytyczne spojrzenie około siebie pokazało mu również, że zaopatrzenie wodę nie spowoduje problemów. Dało się to też potwierdzić przez leśnika, który już czekał na jego powrót. Wspólnie omówili, że najlepiej jest najpierw zbudować obok jedną stronę drogi. Wtedy domy zapewniłyby sobie dobrą ochronę przed wiatrem. Dziadek miał zaplanowane dwanaście domów, w ten sposób odległość między domami była wystarczająco duża, aby robić podwórka ogród. Tak w pierwszego dnia powstał niemal definitywny plan osady, który do tej pory pozostawił nietkniętą ziemię graniczyłby z działka sołtysa.



Grootvader liet zich door de beheerder van het heerschap een plan van het boswachtershuis en de omgeving geven, en maakte zelf, een zo nauwkeurig mogelijke kopie, waarin hij de ligging van de nieuwe huizen wilde intekenen. De volgende dag was hij al op weg daar naar toe. Bij de boswachterij trof hij de boswachter en vertelde over het plan van de graaf, om er een dorp te vestigen. Deze sloeg eerst zijn handen over zijn hoofd tegen elkaar en was bang voor zijn rust. Jörg Hans Ulrich kalmeerde hem echter meteen, en schetste hem de vele voordelen, die hij later van de in de buurt liggende huizen zou hebben. Al gauw was de boswachter ook van mening, dat het een goed besluit was, hij vroeg alleen dat het eerste boerenhuis pas op 50 roedes van het boswachtershuis gebouwd werd.

Jörg Hans Ulrich trad daarom in het verlengde van de huismuur een afstand van 50 roedes af en stak een dikke tak in de aarde. Van daar af liep hij in een rechte hoek een afstand van 100 roedes af, want zo lang zou de latere dorpsstraat worden. Hier stak hij weer een tak in de grond. Deze lijn lag bijna precies over de hele lengte van de bergtop, en was bijna waterpas. Grootvader was hier heel tevreden over, en tekende dit plan op de kaart in. Nog stonden dicht rondom hem heen de grote bomen van het bos, maar hij kon het zich goed voorstellen, hoe het eruit zou zien als het bos omgezaagd en tot bouwhout verwerkt was. Een kritische blik in de rondte liet hem ook zien, dat de aanvoer van water geen problemen zou opleveren. Hij liet zich dat echter ook nog door de boswachter bevestigen, die al op zijn terugkeer gewacht had. Gezamenlijk bespraken ze, dat het beste was om eerst één kant van de weg te bebouwen. Dan zouden de huizen elkaar een goed bescherming tegen de wind bieden. Grootvader had twaalf huizen gepland, daarmee was de afstand tussen de huizen groot genoeg, om een hof en een tuin aan te leggen. Zo ontstond al op de eerste dag een bijna definitief plan van de nederzetting, die het tot dan toe onbenutte land deed grenzen aan de schoutenhof.

zaterdag 17 november 2018

Wegerer Scholz 11 Gryfow

Zamek Gryf

Wypadek hrabiego podczas polowania w lesie nad Kwieciszowice jeszcze miał ważny skutek. Jörg Hans Ulrich został wkrótce zaproszony do zamek Gryf. Tam dostał z rąk hrabiego jako podziękowanie dla jego pomocy dwa piękne kielichy cynowe ozdobione z scenami myśliwskimi.

"Myślę, że jest to dla was ważne narzędzie, radośnie pijące Kwieciszowianiny. Kiedy następnym razem przyjadę na polowanie, odwiedzę was i opróżnimy razem tej dwa kielichy."


Hrabia powiedział, że po jego wypadku stało się dla niego jasne, jak odległy i niezaludniony środowisko było powyżej Kwieciszowice. W drodze do zamku rozmawiał z kilkoma Kwiecziszowianini i słyszał, że często kilka rodzin mieszkali razem w małym domu. Wtedy, mimo że był już w bardzo zaawansowanego odurzenie alkoholu, przyszedł mu do głowy dobry pomysł, by założyć małą wioskę obok leśniczówka hrabia. On, Jörg Hans Ulrich, musiałby wtedy zaprojektować wioskę. Drewno do budowanie, hrabia byłby dostępni z jego lasów, a czas pracy był liczony do dni danina. Tam można było ścinać las, aby stworzyć pastwisko dla bydła. Poza tym, ludzie tam mieszkający mogliby lepiej dbać o wykorzystanie otaczający las. Jörg Hans Ulrich był bardzo entuzjastycznie o plan hrabiego, ponieważ on sam już kilka razy myślał o tym, jak można zmniejszyć niedobór mieszkań w Kwieciszowice. Z pewnością nie przyszedł sam na tak hojne rozwiązanie. Uważał też, że dobrze, że przyszedł plan samego od hrabiego i że mu to nie zostało uczynione



Het ongeval van de graaf tijdens de jacht in de bossen boven Blumendorf had nog een belangrijk naspel. Jörg Hans Ulrich werd kort daarop uitgenodigd op de Greiffenstein. Daar kreeg hij uit de handen van de graaf als dank voor zijn hulp twee mooie tinnen kelken die met jachttaferelen versierd waren.

Ik denk dat dit een belangrijk gereedschap voor jullie, vrolijk drinkende Blumendorfer is. Als ik de volgende keer kom jagen, zal ik jullie bezoeken en zullen we samen de beide kelken leeg maken.’

De graaf vertelde, dat hem na zijn ongeval duidelijk geworden was, hoe afgelegen en mensenleeg de omgeving boven Blumendorf was. Op weg naar zijn burcht had hij met enkele Blumendorfer gesproken en gehoord, dat er vaak meerdere families in een klein huis samen woonden. Toen was bij hem, ondanks de al zeer ver gevorderde bierroes, het goede idee opgekomen, om boven langs de boswachterij van de graaf een klein dorp te vestigen. Hij, Jörg Hans Ulrich zou dan een ontwerp van het dorp moeten maken. Het bouwhout zou de graaf uit zijn bossen ter beschikking stellen en de arbeidstijd werd bij de spandiensten geteld. Men kon daarboven het bos rooien, zodat weideland voor het vee ontstond. Bovendien konden de daar wonende mensen voor een beter gebruik van het omliggende bos zorgen. Jörg Hans Ulrich was zeer enthousiast over het plan van de graaf, want ook hij had er al meermaals over nagedacht, hoe men de woningnood in Blumendorf kon verminderen. Op zulke royale oplossing was hij zeker niet alleen gekomen. Hij vond ook, dat het goed was, dat het plan van de graaf zelf kwam en dat het hem niet aan de hand gedaan was.